“ฮี่ฮี่ฮี่ กงซุนหยูหมิงหนอ กงซุนหยูหมิง ชะตาของเจ้านั้นต้องขาดสะบั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะนะ ข้าว่าแล้วว่าไอ้ภัยพิบัติบนโลกปีศาจนี้ต้องเป็นแผนการของวิหารศักดิ์สิทธิ์ข ของพวกเจ้า”
เมื่อกงซุนหยูหมิงได้เห็นฉากนี้ก็ต้องตกตะลึงและเดือดดาลขึ้นมาในทันที เขาชี้ไปที่เฉินเฉียงก่อนจะตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “ผอ.จ้ง นี่มันหมายความว่ายังไงกัน”
เฉินเฉียงได้เก็บกำไลสื่อสารที่บันทึกภาพเหตุการณ์ล่าสุดเอาไว้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังมองตัวโง่งมที่หาคำมาเปรียบยิ่งกว่านี้เสียมิได้
“กงซุนหยูหมิง เจ้าก็มีชีวิตผ่านประสบการณ์มามากมายแล้วทำไมเจ้าถึงได้โง่งมจนคาดเดาเหตุการณ์ไม่ออกกัน อย่าบอกนะว่าเจ้าน่ะโง่เสียยิ่งกว่าโง่น่ะ ห้ะ”
“ข้านั้นตั้งใจจะให้เจ้าพูดคำเหล่านี้นออกมาแล้วค่อยฆ่าเจ้าทิ้งไปน่ะสิ ทีนี้ข้าก็จะไม่ต้องเสียดายที่จะฆ่าจะทิ้งไปให้พ้นๆหน้าข้าได้แล้ว”
“แกจะฆ่าข้าเนี่ยนะ ฮ่าฮ่าฮ่า” กงซุนหยูหมิงหัวเราะอย่างดังลั่นออกมาในทันที “ไอ้แซ่จ้ง นี่แกกินยาผิดมารึเปล่าวะ ข้าเป็นราชาเหนือราชาขั้นสูงเลยนะเว้ย”
