“ข้าไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้วว่าทำไมศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้าที่เข้าสอบยังสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าล้วนแล้วแต่ไม่เคยกลับไป ข้าไม่นึกเลยจริงๆว่าพวกเขาจะตายเพียงเพื่อการชุบเลี้ยงผู้บ่มเพาะเช่นนี้ ช่างน่ารังเกียจนัก”
“ทำไมถึงมีไอ้ตัวระยำตำบอนเช่นนี้ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้กัน”
“ข้าคิดว่าเป็นเพียงไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิตเท่านั้นที่ไม่ได้มีดีอะไรเลย พวกเราควรจะฆ่าล้างพวกมันให้หมดสิ้น”
การตัดสินใจเช่นนี้เกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วชนิดที่แลบลั่นขึ้นมาในใจของผู้คน พวกเขานั้นไม่ได้คิดถึงโทษทัณฑ์อันใดเลยสักนิด
แต่ประเด็นก็คือคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนจังก้าอยู่ตรงนี้นั้น ทุกคนเปรียบได้ดั่งตัวแทนของเพราะเจ้าที่มีนามว่าคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นี่จะถูกบอกว่าเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์ แต่คนเหล่านี้นั้นย่อมไม่ยอมจะอยู่นิ่งเฉยปล่อยให้ผู้อื่นมาฆ่าตนเองตายเป็นแน่
นี่ทำให้เหล่าศิษย์จากหลากหลายสำนักเริ่มจับกลุ่มพูดคุยกัน ก่อนจะเริ่มหันไปหมายตาเอาศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง
