“พี่จ้ง นี่มันหมายความว่ายังไงกัน”
เฉินเฉียงขมวดคิ้วขึ้นมาก่อนที่จะเหลือบมองไปหาตงติ๋น
ตงติ๋นเองก็เข้าใจและรีบส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเฉินเฉียงในทันที -ท่านผอ. คนผู้รั้งตำแหน่งรองจ้าววิหารและผู้คุมหอหุ่นเชิดโลหิต-
-ผู้คุมหอหุ่นเชิดโลหิต…รองจ้าววิหาร.…เรอะ-
เฉินเฉียงสบถขึ้นมาในใจ
ก่อนหน้านี้บนโลกมนุษย์ เฉินเฉียงได้กุดหัวผู้คุมหอคนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อมาถึงที่นี่ เขาก็ยังต้องพบเจอกับผู้คุมหอหุ่นเชิดโลหิตที่รั้งตำแหน่งรองจ้าววิหาร ดู เหมือนว่ามันผู้นี้เองก็มีระดับบ่มเพาะอยู่ที่ระดับราชเหนือราชาขั้นสูงเสียกระมัง
และไม่ต้องบอกออกมาก็พอจะรู้ได้ว่า คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์สามร้อยคนที่อยู่ด้านหลังนี้สมควรจะเป็นคนของหอหุ่นเชิดโลหิต
“หมายความว่ายังไงรึ เหอะ” เฉินเฉียงสบถออกมาทีหนึ่งก่อนที่จะไปยืนตรงหน้าตงติ๋นและคนอื่นๆก่อนที่จะสบถออกมาอีกคำและมองกงซุนหยูหมิงด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วพูดออกมา “ผู้อาวุ โสเฟิงนั้นได้ดูหมิ่นเกียรติของผอ.ผู้นี้ การกระทำของมันผู้นี้เพียงพอที่จะสมควรตายแล้วไม่ใช่รึไง หรือว่าท่านรองจ้าววังกงซุนนั้นไม่เห็นด้วยกับข้าผู้นี้”
