หลังจากผ่านการปะทะไปหลายสิบรอบ การลอยออกไปของเฉินเฉียงแต่ละครั้งทำให้เขาลอยไปกระทบโดนหุ่นเชิดซากศพทั้งหมดทั้งสิ้น
ในระหว่างนี้ เว่ยกังนั้นหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างไม่หยุดหย่อน
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนู ข้ายืนมานานหลายปีแล้วข้ายังไม่เคยเห็นไอ้ตัวตายยากอย่างแกเลยสักคน”
“ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้กลุ่มที่แกสังกัดอยู่นี้มันหัวสมองตายด้านกันไปหมดรึไงถึงได้ยกให้แกเป็นนายเหนือหัว แต่ข้าเองก็อยากเห็นเหมือนกันนะว่าแกจะดื้อด้านทนการโจมตีจา ากหุ่นเชิดโลหิตของข้าได้อีกสักกี่ครั้ง”
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยถากถางของเว่ยกัง ฮูเตี๋ยนและคนอื่นๆในฮุยตู๋นั้นล้วนแล้วอยากจะหาหลุมมุดลงไปในทันที
เพราะแม้แต่พวกเขาเองนั้นก็ไม่คิดว่าเฉินเฉียงจะปล่อยให้ตนเองประสบพบเจอสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ซ้ำๆ
ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่าด้วยการคงอยู่ของฮูเตี๋ยนก่อนหน้า เฉินเฉียงนั้นก็สมควรเป็นต่อพอที่จะจัดการศัตรูตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย ทำไมเขาต้องทำให้ตนเองพบเจอปัญหาเช่นนี้กัน เพ พราะไม่ว่ามองยังไง เว่ยกังผู้นี้ต้องตกตายไม่เหลือซากอย่างแน่นอน
