“แถมยังกล้าเอาหน้าโสโครกของแกนั้นมาเหยียบย่ำนำพาไอ้ตัวโสโครกมาก่อกรรมทำเข็ญทั่วโลกของข้าทั้งสี่ภูมิภาค ความผิดของแกนั้นมีอยู่ด้วยกันสามประการ”
“และความผิดของแก่เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นความผิดร้ายแรงอย่างที่สุด แต่ละข้อนั้นเพียงพอจะจับแกมาฆ่าทิ้งไปนับพันครั้งก็ยังไม่สาสม”
“ไอ้ตัวที่เดินบนเส้นทางบ่มเพาะที่โสโครกเช่นแกนั้นไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ทั้งในโลกนี้หรือโลกไหนๆ”
“นายเหนือหัวผู้นี้หลังจากสะบั้นหุ่นเชิดโลหิตของแกให้เป็นชิ้นๆ แล้ว หลังจากนั้นก็ถึงคราวชีวิตชาติหมาของแกแล้วล่ะ”
เมื่อไม่มีหุ่นเชิดโลหิต ในฐานะที่เขาเป็นผู้คุมหอคนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์ เว่ยกังก็รู้ดีว่าเขานั้นไม่เหลือสิ่งใดแล้ว
ถึงแม้ว่าในครั้งนี้เขาจะเป็นผู้คุมหอกองโจรหมาป่าและมาที่นี่จนทำให้โลกใบนี้กลายเป็นนรกบนดิน นี่เรียกได้ว่าเป็นความสำเร็จอย่างงดงามหาใครเปรียบชนิดที่ว่าคนของทั้งสามเผ่า าพันธุ์ยังทำได้เพียงมองแค่ทำตาปริบๆไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
แต่เมื่อไม่มีหุ่นเชิดโลหิตแล้ว ต่อให้เขานั้นสร้างคุณประโยชน์ให้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์มาอย่างมากมาย แต่เขาก็ไม่อาจจะรั้งตำแหน่งผู้คุมหอได้อีกต่อไป
