บทที่ 492 ฉายเดี่ยว
เฉินเฉียงได้ก้าวเดินขึ้นหน้าแล้วถามออกมา “บอกข้ามาว่าฮั่นจุยมันทำอะไรอยู่ที่หอหลักนั่น”
เมื่อเว่ยกังได้ยินก็นิ่งอึ้งไป “แกรู้เรื่องของท่านจ้าววิหารได้ยังไงกัน”
“ข้าถามเจ้าอยู่นะเว้ย” เฉินเฉียงถามออกมาด้วยนำเสียงแข็งกร้าว
“ฮ่าฮ่าฮ่า ” เว่ยกังหัวเราะออกมาอย่างดังลั่น “ไอ้เด็กเวร เอาเถอะนะ ต่อให้ข้าบอกแกไปแกไม่อาจจะเปลี่ยนอะไรได้อยู่ดี”
“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าผู้นี้บอกแกได้แน่ๆก็คือยามใดที่ท่านจ้าวหอออกมาจากการเก็บตัว ยามนั้นโลกของแก ไม่สิ ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกปีศาจ ล้วนแล้วแต่จะตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าของท่ านจ้าววิหาร”
คำพูดของเว่ยกังทำให้ผู้อาวุโสของฮุยตู๋อย่างฮุยเตี๋ยนและหยางตู๋ตกตะลึง
“ท่านนายเหนือหัว ฮั่นจุยมันมีอาวุธลับอันใดกัน”
เฉินเฉียงนั้นไม่ได้แสดงออกมาด้วยท่าทางอึ้งๆอย่างผู้อาวุโสสูงทั้งสองของฮุยตู๋แต่อย่างใด เขามีท่าทีนิ่งเรียบราวกับรับรู้ความเป็นไปได้อยู่ก่อนแล้ว
“เว่ยกังเอ๋ย แกนี่มันช่างเป็นตัวน่าอับอายของไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์จริงๆ แกคิดว่าเพียงแค่ฮั่นจุยออกมาจากการเก็บตัวบ่มเพาะแล้วจะมีปัญญาไปยืนเคียงข้างมันผู้นั้นโดยหวังให ห้ไอ้บ้านั้นฉุดดึงเข้าไปเนี่ยนะ
