บทที่ 490 เว่ยกัง
ถึงแม้สถานการณ์บนโลกจะยังล่อแหลมอยู่มากนัก แต่เฉินเฉียงนั้นหลังจากคิดอย่างหนักใจอยู่นาน เขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนใจและคิดที่จะเป็นฝ่ายเปิดฉากใส่เหล่าผู้รุกรานให้ถอยหนีร่นกลั บไปยังโลกปีศาจแทน
และนี่ทำให้เฉินเฉียงใช้ความพยายามอย่างที่สุดในการถ่ายทอดทุกสิ่งที่เขาได้พบเจอในระหว่างการต่อสู้กับผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต เพื่อที่จะให้เหล่าผู้คนทั้งสามเผ่าพันธ ธุ์นั้นมีชัยเหนือผู้บ่มเพาะเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตเหล่านี้
และด้วยระบบบ่มเพาะบนโลกมนุษย์ นอกจากไอ้พวกสัตว์ปีศาจที่เป็นหุ่นเชิดโลหิตแล้ว เรื่องอื่นนั้นหาได้ทำอะไรพวกเขาได้ไม่
จะเหลือก็อย่างที่หลูเป็งได้พูดออกมา นั่นก็คือหุ่นเชิดซากศพ
นั่นก็เพราะหุ่นเชิดซากศพในตอนนี้ส่วนใหญ่มิตรสหายและญาติสนิทของพวกเขาที่มีสายสัมพันธ์อันดีต่อกันมาโดยตลอด
“ไอ้ฉิบหาย ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้วคราวหน้าถ้าข้าได้พบเจอพวกมันละก็จะเผาผลาญพวกมันให้หมดสิ้นจนเป็นธุลีเลยคอยดู”
หลูเป็งที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสัตว์ประหลาดนั้นเป็นผู้มีความป่าเถื่อนอยู่ในสายเลือดอยู่แล้วก็ลุกขึ้นพรวดพลางสบถออกมาอย่างระบายอารมณ์
