เท่าที่เขาอ่านตำราเหล่านั้นดู เขตแดนนั้นสมควรจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าขอบเขตที่คนผู้หนึ่งได้สร้างขึ้นมา และยอมรับเฉพาะคนที่สร้างมันขึ้นมาเท่านั้นในยามที่มันถูกสัมผัส และจะ ะกีดกันหรือทำอะไรกับผู้อื่นหากไม่ใช่ผู้ที่สร้างอนุญาตให้กระทำหรือผ่านล่วงเข้าไป
นึ่จึงทำให้เฉินเฉียงนั้นไม่คิดที่จะแตะต้องเขตแดนตรงหน้า กลับกัน เขาได้เปิดใช้ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาแทน
“ฟุบ”
เฉกเช่นเดียวกับไก่ที่จิกกะเทาะเปลือกหอย เฉินเฉียงได้เข้าไปในเขตแดนได้อย่างง่ายดาย
