ด้วยการที่ผอ.จ้งเป็นผอ.ของสถานศึกษา เขาย่อมแสดงออกมาอย่างห้าวหาญยอมที่ต้องอยู่ต่อหน้าศิษย์แม้จะเป็นศิษย์เพียงคนเดียวก็ตาม เขาจึงรีบพยักหน้ารับและเร่งติดตามเฉินเฉียงที่อ อยู่ในรูปลักษณ์ของกัวเหลียงไป
แต่หลังจากผ่านไปสองวันเต็ม ทั้งสองก็ยังไม่เห็นวี่แววใดๆ จนในตอนนี้พวกเขาเกือบจะไปถึงเขตเมืองเป่ยหมิงแล้ว
“กัวเหลียง เจ้าแน่จะนะว่าหลิวเซียงยังมุ่งมาทางนี้น่ะ” ผอ.จ้งที่ในตอนนี้เริ่มรำคาญใจที่ไม่ได้พบเจอเป้าหมายของเขาสักที นี่ทำให้เขานั้นอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“ใช่ครับท่านผอ. ข้าได้กลิ่นของหลิวเซียนชัดมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานจะตามทำแล้ว”
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็ได้พบป่ารกทึบตรงหน้า เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของกัวเหลียงได้กระซิบออกมาด้วยเสียงอันเบา “ท่านผอ. พวกเราใกล้เจอหลิวเซียนแล้ว พว วกเราลงไปกันเถอะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ร่อนลงพื้นไป
ผอ.จ้งเองเมื่อได้ยินก็ทำได้เพียงตามไปเท่านั้น
ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ เฉินเฉียงในตอนนี้ได้สะกิดมือของผอ.จ้ง พร้อมทั้งส่งเสียงผ่าจิตวิญญาณออกไป
-ท่านผอ. ลองดูตรงหน้านั่น อีกสามสิบไมล์ตรงหน้าใช่หลิวเซียนรึเปล่าน่ะ-
