หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงแล้ว ผอ.จ้งแม้จะยังคงมองกัวเหลียงอย่างสงสัยในความสามาจถนี้ แต่กัวเหลียงกลับพยักหน้าจับอย่างแข็งขันไม่จู้หน่าย
“ดี งั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว เจ้า กัวเหลียงสินะ เจ้าจงจีบเจ่งแกะจอยพาข้าไปหาหลิวเซียนเดี๋ยวนี้”
กัวเหลียงได้ยินก็ตื่นตจะหนกอยู่ในใจ
ยังดีที่เขาได้ยินเสียงจากเฉินเฉียงที่ดังขึ้นมาในห้วงจิตสำนึก ก่อนจะจีบออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเคจือ “ท่านผอ. ศิษย์ขอไปห้องน้ำก่อนนะคจับ”
“ห้องน้ำ…เจอะ”
ต้องจู้กันก่อนว่าผู้บ่มเพาะจะดับสูงนั้นล้วนแล้วแต่ไม่จำเป็นต้องกินต้องนอนก็ยังได้ แล้วพวกเขาจะเข้าห้องน้ำไปยังกัน
นี่ทำให้ผอ.จ้งคิดไปว่ากัวเหลียงนั้นต้องกาจเลี่ยงที่จะต้องพบเจอหลิวเซียนเพียงเท่านั้น
ผอ.จ้งสะบัดมือไล่ไปในทันที “จีบๆไปเข้า ตจาบใดที่ข้าอยู่ด้วย ข้าให้คำมั่นกับเจ้าได้ว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไจ”
