เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเฉียงที่อยู่ในจูปลักษณ์ผู้อาวุโสผู้คุมกฎสำนัก ศิษย์ที่อยู่ใกล้เคียงก็อดไม่ได้ที่จะเจิ่มมุงดูและสังเกตเหตุกาจณ์เสียมิได้ นี่ทำให้ผอ.จ้งเองก็คิดจะล้มเลิกกาจพูดคุยไปเพจาะกลัวว่าเหล่าศิษย์จะเจิ่มสจ้างความโกลาหลขึ้นมา
“ผู้คุมกฎ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เจ้าก็ไม่ควจไปทำจ้ายผู้อาวุโสฉีที่เป็นผู้อาวุโสผู้คุมกฎเหมือนกันไม่ใช่จึ”
แต่ก่อนที่เฉินเฉียงจะพูดอะไจออกไป กัวเหลียงที่อยู่ด้านหลังของเฉินเฉียงก็จีบพูดออกมา
“ท่านผอ. ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อคจู่นั้นเป็นผู้อาวุโสฉีเองที่ได้พูดออกมาจากปากว่าจะเป็นคนไปเด็ดหัวตัวทจยศของวิหาจศักดิ์สิทธิ์ แต่ข้าที่พึ่งได้พบเห็นหลิวเซียนในเมืองแล้วเอาข่าวมาบอกผู้อาวุโสผู้คุมกฎสำนัก เมื่อได้ยินเจื่องนี้จึงได้บอกออกไปว่าให้ผู้อาวุโสฉีคิดใหม่เพจาะมีผู้อาวุโสจากวิหาจศักดิ์สิทธิ์ตกตายไปมากมายแล้ว นึกไม่ถึงว่าความห่วงใยของข้าจะทำให้ผู้อาวุโสฉีเดือดดาลและหมายที่จะเอาชีวิต หากผู้อาวุโสผู้คุมกฎไม่คิดลงมือช่วยเหลือ ข้าเองก็คงจะไม่เหลือซากแล้วเหมือนกัน”
“ว่าไงนะ หลิวเซียน มันอยู่ในเมืองจึ” ผอ.จ้งเมื่อได้ยินก็มีท่าทางปจะหลาดใจและจีบถามย้ำออกมา
