ไปคนหนึ่ง เพื่อช่วยคนในหมู่บ้านนับร้อยชีวิต
เมื่อได้รับฟังคำอ้อนวอนสรรเสริญจากคนเหล่านี้ เฉินเฉียงที่แต่เดิมแสดงตนออกมาประดุจดั่งบุรุษเหล็ก ดวงตาของเขาก็เริ่มที่จะเปียกชื้น
“จางหยวน…”
เฉินเฉียงได้ส่งเสียงเรียกออกมาเบาๆ
และเมื่อทั้งสองได้พบเจอหน้า เฉินเฉียงก็ได้ส่งมอบกำไลสื่อสารที่มีภาพเหตุการณ์ที่เขาโรคาให้
“จางหยวน จงจำไว้ให้มั่น ยามที่เจ้าแสดงสิ่งนี้ให้คนอื่นดู เจ้าจะต้องระวังตัวเอาไว้อย่างที่สุด หากพวกเราทำการโดยไม่ระวัง ไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์นั่นย่อมต้องส่งคนมาสอบสวนในเร รื่องนี้”
“พวกเราต้องไม่เปิดเผยตัวตนของพวกเรา”
“แล้วก็ไอ้พวกศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตอะไรนั่นก็พยายามปล่อยให้ศิษย์แผนกวิชายุทธกับแผนกอื่นๆเป็นคนจัดการไป”
“มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่เราควรทำ พวกเรานั้นไม่อาจที่จะตกอยู่ในกลางกองเพลิงหรือคอยเป็นน้ำให้คนธรรมดามาใช้สกัดไฟอย่างวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้หรอก”
