บทที่ 461 หายไปหนึ่ง
เมื่อเรื่องได้จบลง ทั้งซากร่างของเหล่าผู้รุกรานและสัตว์ปีศาจที่เป็นหุ่นเชิดโลหิตต่างก็ไม่เหลือซากให้จดจำ
บนท้องฟ้าในตอนนี้ เฉินเฉียงและฮูเตี๋ยนต่างจับจ้องไปที่เมืองหลูเฟิงและพื้นที่โดยรอบนับสิบไมล์ ที่ในตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
ถึงแม้ผู้รุกรานจากโลกปีศาจจะถูกกำจัดจนหมดสิ้น แต่เชื้อร้ายที่คนเหล่านี้นำมาปล่อยในโลกมนุษย์ก่อนหน้านี้ไม่มีสิ่งใดที่จะรับประกันได้ว่าพวกมันจะไม่หลงเหลือเล็ดลอดอยู่ ถึงแม้พวก กเขาจะรู้สึกปวดใจที่ต้องทำ แต่การเผาเมืองที่เคยรุ่งเรืองนี้ไปนั้นย่อมดีกว่าการที่ปล่อยให้เชื้อร้ายคงอยู่และแพร่กระจายออกไป
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ไม่ใช่ว่าข้าให้ท่านส่งคนไปเฝ้าจับตาอยู่ที่ก้นสมุทรทะเลคลั่งไม่ใช่รึ”
ฮูเตี๋ยนรีบตอบกลับออกมา “เรียนท่านนายเหนือหัว หลังจากที่ท่านจากไป ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ก็รีบส่งมนุษย์กลายพันธุ์ระดับราชาเหนือมนุษย์ไปประจำที่นั่นแล้วจริงๆ”
“แต่ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าพวกมันจะรุกรานมาอย่างรวดเร็วในช่วงสองเดือนก่อน ตอนที่ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ไ
