่อเห็นว่าคนจากโลกปีศาจเหล่านี้ไม่มีทางต่อสู้แล้ว คนของทั้งสามเผ่าพันธุ์และฮุยตู๋ก็รายล้อมเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน หมายจะให้คนเหล่านี้ตกตายอยู่ที่นี่อย่างไม่ได้หวนคืนไปท ที่โลกที่คนเหล่านี้จากมา
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้พุ่งเข้าไปตรงหน้าราชาเหนือราชาขั้นต้นคนหนึ่ง ก่อนที่จะตวัดดาบดั้นเมฆตัดช่วงล่างของราชาเหนือราชาผู้นี้ออกไม่ให้หนีไปได้
“พูดมา ฮั่นจุยมันอยู่ใน อยู่ในวิหารศักดิสิทธิ์รึเปล่า”
ถึงแม้ราชาเหนือราชาขั้นต้นผู้นี้จะเกือบตกตาย แต่เฉินเฉียงก็ยังถามออกไปอย่างดุดัน พร้อมปลายดาบที่จ่อไว้ที่คอของราชาเหนือผู้นี้
“ฮั่นจุยเรอะ ใครวะ” ราชาเหนือราชาขั้นต้นผู้นี้ได้กลั้นใจเฮือกสุดท้ายแล้วถามตอกกลับไป ก่อนจะหัวเราะอย่างเสียสติ “ฮ่าฮ่าฮ่า พวกข้ามันเป็นเพียงกองหน้าเบิกทางของวิหารศักดิ์สิทธิ เท่านั้นล่ะเว้ย และพวกข้าจะไม่ได้มาเพียงเท่านี้”
“พวกแกรอก่อนเถอะ วันหนึ่ง โลกของพวกแกจะเป็นบันไดให้วิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราได้เหยียบย่ำ”
“ฝันไปเถอะ” เฉินเฉียงได้บรรจงกดปลายดาบลงไปที่คอของร
