หากว่ากันตามตรง ต่อให้ศิษย์ผู้คุมกฎเหล่านี้จะบาดเจ็บหรือล้มตายไป เขาก็ไม่แยแสแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ด้วยถ้อยคำที่ไม่แสดงออกมาซึ่งความเคารพของเฉินเฉียงนี้ทำให้เขานั้นไม่มีความสุขแต่อย่างใด
ในฐานะที่ทั้งสองต่างก็เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของหอผู้คุมกฎ ผู้อาวุโสผู้คุมกฎเช่นเขาก็ไม่ควรจะมาวางท่าไม่ไว้หน้ากัน โดยเฉพาะต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้อีก
เฉินเฉียงได้สะบัดเคล็ดวิชาภาพวาดห้วงมหาสมุทรไปมา ก่อนจะมองไปที่ผู้อาวุโสฉีด้วยท่าทางที่ยากจะเอ่ย
“ไอ้แซ่ฉี เจ้าคิดว่าหลิวเหรินนั้นได้รับบาดเจ็บเพียงเพราะตาแก่ผู้นี้หยิบเคล็ดวิชานี้ขึ้นมาอ่านเนี่ยนะ”
“ช่างน่าขันนัก”
“เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นผู้อาวุโสหอผู้คุมกฎ แล้วข้าไม่ใช่รึไงกัน”
“รึจะบอกว่ามีเพียงเจ้าที่ไม่อาจเสื่อมเสียชื่อเสียงได้งั้นรึ”
“ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหอตำราแห่งนี้ห้ามต่อสู้กัน อย่าบอกนะว่าเจ้านั้นจะอาศัยเรื่องนี้ขับไล่ข้าออกจากการเป็นผู้อาวุโสหอผู้คุมกฎหรอกนะ”
แน่นอนว่าเฉินเฉียงนั้นแสดงออกมาด้วยความคิดที่เกินเลย
