บทที่ 448 กลัวจนตาย
“ไอ๊หยา ไอ้แก่ แกเหม่อมองอะไรของแกวะนั่น”
เฉินเฉียงที่มีกระบี่ยาวในมือ ก็ยิ้มกริ่มถามไปยังผู้อาวุโสร่างผอมแห้งที่กำลังแสดงออกการเหม่อลอยออกมาราวกับตัวโง่งมตัวหนึ่ง
แต่ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสร่างผอมแห้งผู้นี้จะไม่มีอารมณ์มาใส่ใจกับท่าทางยียวนของเฉินเฉียงนี้สักเท่าไหร่นัก
แต่หลังจากนิ่งคิดหลังจากเห็นท่าทางของเฉินเฉียงแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากถามออกมาอย่างอ้ากว้าง
“เฉินเฉียง…เจ้า…เจ้าเป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตด้วยงั้นรึ”
ก็ไม่แปลกที่ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งผู้นี้จะคิดเช่นนี้
เพราะการกระทำของเฉินเฉียงก่อนหน้านี้มันดูคล้ายคลึงกับผู้บ่มเพาะบนเส้นทางของหุ่นเชิดโลหิตอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แตกต่างจากผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตนั้นก็คือเขานั้นเปิดทางเข้าโลกใบเล็กของเขาแล้วนำจระเข้ปีศาจเข้าไปไว้ในร่างก็เท่านั้น
และเขานั้นคิดจะนำมันกลับมาใช้ใหม่ในภายหลัง
ความจริงแล้ว การเก็บจระเข้ปีศาจตนนี้กลับเข้าไปในโลกใบเล็กของเขานั้น เขาแค่ใช้พลังควบคุมของเขาลากมันเข้าไปในโลกใบเล็กของเขาได้ตั้งแต่มันปรากฏตัวออกมาแล้ว
แต่เห็นผลที่เขาปล่อยให้มันยืดเยื้อ นั่นก็เพราะ
