ี่จะตะคอกออกมาอย่างนิ่งเรียบ “ผู้คุมกฎลานประลอง ไม่ใช่ว่าเฉินเฉียงท้าปร ระลองท่านหรอกรึ”
“ไอ้แก่ผู้นี้จะเป็นผู้ตัดสินให้เอง”
“ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่าไอ้เด็กนี่จะมีความสามารถถึงแค่ไหนกัน”
ถึงแม้ผอ.จ้งที่ยืนอยู่ไม่ห่างจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่การตายของหลิวกวงเองก็ดูเหมือนจะทำให้เขานั้นเสียดายอยู่ไม่น้อย
ความขุ่นเคืองในใจของเขานี้ไม่ได้บังเกิดเพียงเพราะเฉินเฉียง แต่ยังมาจากการปล่อยปละละเลยของผู้อาวุโสร่างผอมแห้งที่เป็นผู้คุมกฎลานประลองแห่งนี้ด้วยเช่นกัน
เป็นถึงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของสำนัก แต่กลับปล่อยให้อัจฉริยบุคคลที่มีความสามารถสูงล้ำอย่างหลิวกวงตกตายในลานประลองเป็นตายเนี่ยนะ
ทั้งสองคนนี้ล้วนแล้วแต่สมควรจะได้รับผลจากการกระทำของตน
นี่จึงทำให้หลังจากหยุนอ่าวแสดงท่าทางออกมาอย่างเกลียดชังนั้น ผอ.จ้งเองก็พยักหน้ายอมรับ ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ของผู้ตัดสิน นี่แสดงให้เห็นว่าผอ.จ้งยอมรับการประลองในครั งนี้แล้ว
