งมาตกตายเพียงเพราะเรื่องนี้นั้นมันกลายเป็นว่าชีวิตของเขาจะไร้ค่าอย่างที่สุดหรอกเหรอ
ไอ้หนุ่มตรงหน้าเขาที่ชื่อเฉินเฉียงนี่มันไปมีพลังจิตที่สูงล้ำขนาดนี้มาได้ยังไงทั้งๆที่อายุอ่อนกว่าเขาด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ หลิวกวงไม่มีกระจิตกระใจที่จะมาคิดสืบหาปูมหลังของเฉินเฉียงแต่อย่างใด
เขานั้นเพียงคิดกังวลถึงการคงอยู่ของชีวิตตนเองเพียงเท่านั้น
“ฉะฉะเฉินเฉียง ฟังข้านะ มันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกันระหว่างเราสองคน แล้วทำไมเราทั้งสองต้องสู้กันถึงขั้นให้ตกตายกันไปข้างด้วยล่ะ จริงไหม”
“ตราบใดที่เจ้ายอมปล่อยข้าไป หลิวกวงผู้นี้ยอมทำตามที่เจ้าต้องการทุกอย่างเลย”
“ใช่สิ กะก่อนหน้านี้เจ้าถามข้าไม่ใช่เหรอ เกี่ยวกับไอ้เคล็ดวิชาภาพวาดนั่นน่ะ”
“ข้า ข้าจะบอกเจ้าให้หมดทุก ทุกๆอย่าง”
“ตราบใดที่เจ้าสัญญาว่าจะปล่อยข้าไป ข้า ข้าทำได้แม้แต่การเขียนฉบับคัดลอกให้เจ้าเลยนะเว้ย”
“ถึง ถะ ถึงแม้ว่ามันจะมีฉบับจริงอยู่ในสำนักก็ตาม แต่นั่นมันก็ทำให้เจ้าต้องใช้คะแนนผลงานถึงสามสิบคะแนนเลยนะ”
เฉินเฉียงยังคงย่างกายเข้าหาหลิวกวงอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว พร้อมกับดวงตาเย็นชาแล
