มต้องมากมายอย่างไม่ต้องสงสัย
และหลังจากแลกเปลี่ยนการโจมตีอีกครั้ง นี่ทำให้ทั้งสองต่างก็เข้าใจความแข็งแกร่งของกันและกัน
หลิวกวงนั้นดูเหมือนจะมั่นใจว่าตนเองสามารถชนะได้
“เหอเหอเหอ ช่างเป็นการพานพบศัตรูที่คู่ควรนัก”
“หากพวกเราไม่ได้พบเจอกันในลานประลอง ข้าเองก็หวังจะเป็นเพื่อนอันดีกับเจ้านะ”
“แต่เจ้าน่ะนะ เฉินเฉียงเอ๋ย เจ้ามันโอหังอย่างเกินการ”
“ในเมื่อเจ้านั้นมีสาวงามอยู่ข้างกาย เจ้าก็ควรจะเก็บซ่อนนางไว้ให้มิดชิด แต่ไอ้ตัวโอหังเช่นเจ้ากลับทำตัวหวานแววกันอย่างออกหน้าออกตา นี่เจ้าไม่รู้จริงๆรึว่าจะมีสิ่งใดที่ติ ดตามมา”
“ข้าเชื่อว่าเจ้านั้นย่อมรับรู้ว่าจะมีวันแบบนี้เกิดขึ้น ถูกต้องรึเปล่า”
“และข้าเองก็ไม่ใช่เพียงคนเดียวที่หลงใหลไปกับสาวของเจ้า ไอ้พวกที่รับคำท้าของเจ้าล้วนแล้วแต่มุ่งเล็งนางอย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน”
“เพียงแต่ไอ้พวกนั้นมันไม่มีบุญที่จะได้นางมาเพียงเท่านั้น”
“ตราบใดที่เจ้าตายด้วยน้ำมือข้า ข้าเองจะหาทางดูแลสาวงามของเจ้าให้เป็นอย่างดี”
“ดังนั้น เฉินเฉียง แกก็รีบๆตายห่าอย่างสงบสุขไร้อาวรณ์ไปซะ”
เมื่อหลิวกวงพูดจบ ใบหน้าของ
