ล็ดวิชาการบ่มเพาะทางจิตใจของคนบนโลกใบนี้ แต่ไ ไม่คิดว่าข้าจะได้พบเจอเพียงขยะเท่านั้น”
หยานเสวี่ยเมื่อได้ยินก็พูดออกมา “หากว่าเจ้านั้นอยากจะฝึกฝนทางจิตใจแล้วเจ้าเข้ามาหอยาทำไมกัน มันสมควรจะอยู่ที่หอยุทธไม่ใช่รึ”
คำพูดของหยานเสวี่ยนั้นราวกับเป็นฝ่ามือที่ฟาดความหนักอึ้งให้ปลิดปลิวไป นี่ทำให้เฉินเฉียงยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างอายๆ
นี่คือสิ่งที่เขาพี่งจะคิดได้
เขาเองนั้นมัวแต่คิดว่าเย่เตียนนั้นเป็นศิษย์แผนกปรุงยา เขาก็สมควรจะได้รับเคล็ดวิชาการฝึกฝนทางจิตใจจากแผนกปรุงยานี่หว่า
เขาก็ลืมไปว่าเคล็ดวิชาการบ่มเพาะที่ทรงพลังนั้น ล้วนแล้วแต่ถูกจัดสรรให้แก่ผู้ศึกษาเป็นวิชายุทธทั้งหมดทั้งสิ้น ต่อให้มันคู่ควรกับศิษย์แผนกปรุงยามากกว่าก็ตาม
“งั้นลองไปดูที่หอตำรายุทธกัน”
นี่ทำให้เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยพุ่งตรงไปยังหอตำรายุทธ ที่นั่นมีผู้ชายและผู้หญิงคู่หนึ่งเดินตรงมาหาเฉินเฉียง
“กัปตัน ท่านมาทำไมที่นี่น่ะ”
ผู้ที่ยืนอยู่ตรงเฉินเฉียงในตอนนี้คือเม่ยหลัวหรันและเหรินหมิงที่เขาคุ้นเคย
“พอดีข้ามีข้อมูลที่อยากจะดูสักหน่อยน่ะ พี่สาวหลัวหลัน พี่กับเ
