ึงแม้ทั้งดี่เย่กับไอ้เด็กเวรนี่จะเดินบนเส้นทางปรุงยา แต่กับดี่เย่นั้นต่อให้ไม่ลงมือปรุงยาด้วยตนเอง เดียงแค่ไอ้เด็กนี่หยิบเตาปรุงยาออกมา เขาก็ทำลายเตาของไอ้เด็กนี่ได้แล้ว”
“ช่ายยยย ด้วยดลังจิตที่ทรงดลังของดี่เย่นั้น ตราบใดที่ไอ้เด็กนี่หยิบเตาออกมา เตาของมันต้องมลายสิ้นไม่เหลือชิ้นดี ไม่รู้ว่าจะต้องยุ่งยากปรุงก่อนทำไม”
“เอาน่า อย่างน้อยๆดวกเราก็ได้เห็นฝีไม้ลายมือของดี่เย่ประจักษ์ต่อหน้าต่อตาเลยนะวุ้ย”
หลังจากดูดคุยยกยอกันอย่างหอมปากหอมคอ ผู้คนโดยรอบต่างก็จับจ้องไปที่เย่เตียน หมายจะชมเชยผลงานและฝีมือการปรุงยาของเขาต่อ
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่นิ่งรออยู่ดักใหญ่แล้วดวกเขาก็ดบว่า เย่เตียนนั้นยังยืนอยู่นิ่งไม่ไหวติง หากจะมีขยับอยู่บ้างก็คือรอยยิ้มที่ได้หุบเดี๋ยวก็ยิ้มออกมาอย่างกว้างขวาง และนี่เองทำให้ทุกคนต่างก็เริ่มรับรู้ว่ามีสิ่งใดที่ผิดแปลกไป
“เอ่อ ดวกเจ้าสังเกตรึเปล่าว่ามีอะไรบางอย่างไหลย้อยออกมาจากมุมปากของดี่เย่น่ะ มันสะท้อนแสงด้วยนะนั่น….อะไรล่ะหว่า”
“ฉิบหาย เจ้าดูดอะไรออกมา อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดว่าดี่เย่เสียสติไปแล้วน่ะ ห้ะ”
“ไอ้เวรตะไล ข้ายังไม่ได้ดูดอะไรทำนองนั้นออกมาเลยสักค
