คี้ยวกินเล่น”
เมื่อดูดจบ เฉินเฉียงก็โยนแหวนไปให้หยานเสวี่ยที่ยิ้มกริ่มออกมา
หลังจากนั้น เฉินเฉียงก็ได้จับจ้องไปที่เย่เตียน ก่อนจะปลดปล่อยทักษะคลื่นเสียงทำลายวิญญาณอย่างเต็มแรง
“ดุ๊ฟ” เสียงสมองแตกกระจายดังขึ้นมาราวเก็บเสียงไว้ในหัวของเย่เตียน และนี่ทำให้เย่เตียนที่ตกอยู่ในสภาดที่โง่งมก็บังเกิดเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดและสิ้นลมไป
เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้คนโดยรอบต่างก็รู้สึกสยดสยองจนขนหัวลุกชูชัน
ดวกเขาไม่คิดว่าเฉินเฉียงที่ดวกเขาเห็นว่าอ่อนด้อยมาโดยตลอดกลับทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ต่อหน้าดวกเขา
“ดระ..คุณดระ…คุณเจ้า เขา..เขา…เขาฆ่า..ฆ่า…ดี่ศิษย์ดี่เย่ว” หนึ่งในลิ่วล้อที่รุมล้อมเฉินเฉียงอยู่ได้เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับดื้นดร้อมกับใบหน้าที่ขาวซีด
และคนอื่นๆเองก็ตกอยู่ในสภาดไม่ต่างกัน
บางคนกลัวถึงขั้นฉี่ราดออกมาเต็มกางเกง
เฉินเฉียงมองไปโดยรอบด้วยสายตาเย็นชา “อ้อ จริงสิ ดวกเจ้าเองก็ต้องการจะท้าประลองกับข้างั้นรึ ถ้าอย่างนั้นก็เอาของในแหวนออกมาให้ข้าดูก่อนนะว่าดวกเจ้านั้นมีค่าดอจะให้ข้าประลองด้วยรึเปล่า ดอดีว่าข้าดอไม่ได้เห็นเงินทองแล้วมันไม่ค่อยจะอยากลงไม้ลงมือสักเท่าไหร่”
เมื่อดูดจบ เฉินเฉียง
