ส่วนใหญ่นั้นถึงกับอดไม่ได้ที่จะจ้องมองดู บ้างเกรงกลัว บ้างก็รู้สึกริษยา
เมืองฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ด้วยการที่เป็นเขตของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า จึงมีบ่อยครั้งที่จะพบผู้คนระดับราชาเหนือราชาบินไปมาในท้องฟ้าของเมือง
แต่มันก็ยากยิ่งที่จะได้พบเห็นราชาเหนือราชาเกินกว่าร้อยคนที่บินเหนือน่านฟ้าพร้อมๆกัน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาต้องคอยใส่ใจเหลียวมองอยู่บ่อยครั้ง
หยานเสวี่ย จางหยวนและคนอื่นๆเองก็รับรู้ได้ถึงเรื่องนี้ แต่เพียงพวกเขาคิดจะออกจากหอการค้าเหมันต์จันทราไปหาข้อมูล พวกเขาก็ได้เห็นเฉินเฉียงกลับมา
เฉินเฉียงลอบหัวเราะอยู่ในใจ ก่อนจะทำตามคนอื่นเงยหน้าขึ้นมองคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ด้วยท่าทางแสร้งเคารพเชิดชู
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงยังอยู่ดี หยานเสวี่ยและคนอื่นๆก็แสดงท่าทางสบายใจอย่างที่สุดขึ้นมา
แต่ในตอนนี้หยานเสวี่ยก็เริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นเม่ยซินอยู่ข้างกายเฉินเฉียง
-เฉินเฉียง เม่ยซินล่ะ นางเป็นยังไงบ้าง- หยานเสวี่ยเอ่ยถามผ่านทางการส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณอย่างอดไม่ได้
“มีข้าไปด้วยนางย่อมสบายดีน่า” หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็มองไปที่เจิ้งยี่ที่อยู่ข้างๆ นี่ทำให้เขาใจชื้นขึ้นมา
เหล่าคนของว
