อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับสัตว์ปีศาจที่เธอเคยพบเห็นตอนอยู่ที่สำนักเต๋าใต้บาดาลแล้ว นี่ทำให้เธอเข้าใจในทันทีว่าเธอนั้นทำได้เพียงรอคอยความตาย
“พี่ชายเจิ้งยี่ ต่อให้ข้าต้องลาโลกไป ข้าก็จะคอยอยู่ข้างท่านนะ”
น้ำตาแห่งความอาวรณ์ได้ไหลออกมาจากดวงตาที่กำลังหลับลงอย่างยอมรับในโชคชะตา
เพราะเธอนั้นรู้ดีว่าต่อให้เธออยากจะรอดพ้นจากความตายครั้งนี้ไปขนาดไหน เธอก็ไม่อาจจะต้านทานสัตว์ปีศาจที่กำลังพุ่งตรงมาที่เธอได้
นี่สมควรจะเป็นเวลาตายของเธอแล้ว
เฉินเฉียงที่แอบตามมาคุ้มครองเม่ยซินเองในตอนนี้ได้ใช้ทักษะสะกดจิตหลังจากที่เห็นท่าทางของเม่ยซินเปลี่ยนแปลงไป
“หลับไปก่อนนะ เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะเรียบร้อย”
เมื่อเห็นเม่ยซินเข้าสู่ห้วงหลับใหล เฉินเฉียงก็ได้พาร่างของเธอไปอยู่ในโลกใบเล็กของตน หายไปจากโลกภายนอกอย่างไร้ร่องรอย เป็นตอนนี้เองที่เขาก็สังเกตเห็นว่าเจ้าลิงยัก กษ์ปีศาจที่พุ่งตรงมานี้เองก็ไม่มีดวงตา มันมีเขี้ยวใหญ่โตคู่หนึ่งที่ยื่นจากกรามล่างชี้ขึ้นฟ้า พร้อมปล่อยไอสีขาวออกมาจากปากแล้วจับจ้องมาที่เขา
ก็ไม่น่าแปลกใจอ่ะนะ
