“นี่พวกเขาต้องการลูกศิษย์จำนวนมากอย่างนั้นเหรอ”
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาในทันทีแล้วพูดออกไป “เจ้าคิดจริงๆเหรอว่ามันปรุงสำเร็จได้ง่ายๆน่ะ ผู้คนนับหมื่นแออัดอ อยู่ในลานประลองแคบๆ แม้แต่การปรุงยาระดับหนึ่งข้ายังคิดว่ามันแสนเข็ญเลยนา”
“ประเด็นก็คือ ด้วยการที่มีคนเยอะแยะมากมายขนาดนี้ ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปรุงยานั้นเรียกได้ว่ามีได้อย่างนับ บไม่ถ้วน เพียงแค่ใครบางคนทำเตาปรุงยาระเบิด มันก็เพียงพอให้คนกว่าครึ่งสอบตกได้แล้ว หรือหากบางคนเอาแต่พูดพ พึมพำออกมาเบาๆ เพียงเท่านี้มันก็เพียงพอให้คนที่ปรุงยาอยู่ข้างๆแทบจะคลั่งตายในทันที ยังไม่รวมถึงไอ้พวกคิดท ที่จะเคลียร์เส้นทางการปรุงยาของตนโดยการใช้พลังจิตของตนทำให้ผู้คนโดยรอบสอบตกไปให้หมดก่อนนี่อีก”
“ภายใต้ฝูงชนแบบนี้ ผู้ที่มีจิตใจที่มุ่งมั่นและขวัญกล้าหรือไม่ก็ผู้ที่มีพลังจิตที่สูงล้ำถึงจะผ่านการสอบไปไ ได้”
“….แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ” หยานเสวี่ยมองไปที่เม่ยซินที่แสดงออกมาอย่างมาดมั่นด้วยความกังวลอย่างสุดใจ
“อย่าได้กังวล เดี๋ยวข้าจัดการเอง ตราบใดที่มันไม่ได้ไกลมาก ข้ายังสามารถแบ่งกระแสจิตไปดูแลนางได้”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยก็เบาใจลง
