“ในเมื่อพวกเจ้านั้นมาถึงภาคกลางแล้ว พวกข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกเจ้ากลับไปโดยมือเปล่า”
“สำหรับผู้ที่ไม่ได้รับการคัดเลือก สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าได้ทำข้อตกลงร่วมกับวิหารศักดิ์สิทธิ์ไว้ว่าจะให้พวกเ เจ้าได้เข้าไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์โดยการเยี่ยมเยือนวิหารศักดิ์สิทธิ์”
เมื่อสิ้นสุดคำพูดนี้ เหล่าผู้เข้าสอบต่างก็ไชโยโห่ร้องอย่างตื่นเต้นยินดี
“พี่สาวหยานเสวี่ย พี่ชายเฉินเฉียง พวกท่านได้ยินรึเปล่า ต่อให้ข้าไม่ได้เข้าร่วมสำนัก แต่การได้ไปเยี่ยมเยือน วิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียวนะ”
“วิหารศักดิ์สิทธิ์ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนต่างก็ยึดมั่นเอาไว้ในใจ”
เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นยินดีของหยานเสวี่ย ใบหน้าของเฉินเฉียงกลับอดไม่ได้ที่จะเกรี้ยวโกรธ
เยี่ยมเยือนวิหารศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ
เหอะ
หากว่าคนเหล่านี้ได้ไปเยี่ยมเยือนที่นั่นข้าเกรงว่าพวกเขาคงจะไม่ได้เหยียบย่างออกมาเสียกระมัง
อย่างไรก็ตาม ด้วยคำพูดที่สวยหรูของผู้อาวุโสตงนี้ ไหนจะสถานะของวิหารศักดิ์สิทธิ์ในจิตใจของผู้คนนั่นอีก ต่อใ ให้เขาต้องตกตายเพราะพวกมัน ดีไม่ดีจะไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าพวกมันจะกล้าลงมือเหี้ยมโหดกับพวกเขาได้
