“ดูนี่สิคะพี่สาวหยานเสวี่ย ข้าซื้อนี่มาฝากท่านด้วยล่ะ” เม่ยซินรีบวิ่งเข้าไปหาหยานเสวี่ยด้วยท่าทางร่าเ เริง ก่อนจะนำคริสตัลรูปดอกไม้สีม่วงมามอบให้กับมือ
หยานเสวี่ยเมื่อเห็นดอกไม้นี้ก็ยิ้มหวานออกมา พลางลูบหัวเม่ยซินอย่างเอ็นดู
“น้องเม่ยซิน แล้วของพวกเราล่ะ ไม่มีอะไรมาฝากเลยเหรอ” หลินซวนเอ๋อเมื่อเห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดแหย่ออ อกมา
“มีสิคะ” ถึงแม้ว่าเม่ยซินจะรู้จักคนอื่นๆเพียงไม่นาน แต่ในเมื่อทุกคนนั้นเป็นเพื่อนของหยานเสวี่ยและเฉินเฉียง ง เม่ยซินย่อมต้องซื้อของมาฝากทุกคน และนี่ก็ทำให้ทุกคนนั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับหญิงสาวแห่งโลกปีศาจที่ แสนร่าเริงคนนี้
“ฮี่ฮี่ฮี่ เจิ้งยี่ คุณหนูเม่ยซินผู้นี้น่ารักดีใช่ไหมล่ะ” หลางซานเอ๋ออดไม่ได้ที่จะมาพูดแหย่เจิ้งยี่พลางวาง งมือไว้บนไหล่ของเขาที่กำลังจ้องมองรอยยิ้มเริงร่าของเม่ยซินอย่างไม่วางตา
“อืม สวยด้วยล่ะ” ในตอนนี้ เจิ้งยี่พูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมรอยยิ้มที่ปริเกือบจะถึงใบหู
หลังจากอยู่ด้วยกันมานานหนึ่งวัน ตัวตันอันสุขุมนุ่มลึกของเจิ้งยี่ก็แทบจะมลายสิ้น
