เม่ยซินเองก็ได้รับป้ายคำสั่ง ก่อนจะเดินไปหาหยานเสวี่ย
เป็นตอนนี้ที่ศิษย์สำนักเต๋าใต้บาดาลที่ยืนรายงานตัวอีกแถวหนึ่งได้ถือป้ายคำสั่งสีดำไว้ในมือ พร้อมกับใบหน น้าที่แสดงออกมาอย่างตื่นเต้นยินดีแล้วถามออกมาอย่างอดไม่ได้ “อ้า….ศิษย์พี่ ท่านแน่ใจนะว่าข้าได้รับป้ายคำสั งนี้ไม่ผิดพลาดน่ะ”
ศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าผู้ได้รับหน้าที่แจกจ่ายป้ายคำสั่งได้สะบัดมือไล่แล้วพูดออกมาอย่างรำคาญ “อะไรของ เจ้าอีก เจ้าจะบอกว่าข้านั้นมอบป้ายคำสั่งให้เจ้าผิดจากรายชื่อรึไงกัน”
“หากเจ้าไม่ต้องการมันเจ้าก็เอาคืนมา อย่าทำให้คนอื่นล่าช้าแต่อย่างใด”
“ครับ มันถูกต้องอย่างแน่นอน ……………………..ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่เคยคิดเลยจริงๆว่าข้าเฟิงเสี่ยวหลงผู้นี้จ จะโชคดีนัก ข้าไม่ต้องสอบเข้าก็กลายเป็นศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าเรียบร้อยแล้ว”
“ใครปฏิเสธเรื่องนี้ก็โง่บรม”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าช่างโชคดีนัก”
เฟิงเสี่ยวหลงได้กำป้ายคำสั่งไว้นั่นพลางหัวเราะไปมาแล้วพูดจาราวกับคนบ้า
“ไอ้ฉิบหาย ไอ้เด็กนี่บ้าไปแล้วรึไง เพียงแค่ได้รับตำแหน่งเสนอชื่อนี่มันน่ามีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ” หนึ่งใ ในศิษย์สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าได้พูดออกมาอย่างดูแคลน
