“แถมเขายังเป็นผู้บ่มเพาะบนเส้นทางแห่งไฟที่ไม่หวาดกลัวหุ่นเชิดโลหิตอีก”
“ไม่แปลกใจเลยจริงๆที่ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้มั่นใจนัก ฮ่าฮ่าฮ่า”
ในตอนนี้ แม้แต่ผอ.ฉีเองก็ไม่สนใจไยดีว่าไอ้คนที่อยู่ข้างๆเขานี้จะโกรธเคืองอีกแต่อย่างใด เขาได้หัวเราะลั่นแล้วพูดออกมา “ไม่คิดเลยจริงๆว่าเรื่องจะออกมาเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเฉินเฉียงจะผ่านไปได้อย่างสบายๆเลยนะนั่น”
อีกฟากฝั่งโต๊ะขั้นกลางนั้น เจิ้งฮูเชิงเองที่เห็นไฟของเฉินเฉียงนั้นก็รับรู้ได้ในทันทีว่าหลี่ฉิงนั้นต้องพ่ายแพ้ในการต่อสู้นี้
ไม่สิต้องเป็นตกตายในการต่อสู้นี้
อย่างไรก็ตาม อาจารย์ของหลี่ฉิงอย่างเฉิงยี่หาได้สงบจิตใจลงได้ไม่
“ไอ้เฒ่าฉิน เปิดกำแพงเขตแดนเดี๋ยวนี้ พวกข้ายอมแพ้แล้ว”
ในตอนนี้เฉิงยี่ไม่ได้ยึดถือใบหน้าอันโอ่อ่าของตนอีกต่อไป
เขานั้นยอมรับความพ่ายแพ้ได้ หากว่ามันจะช่วยให้ศิษย์รักของเขา หลี่ฉิง รอดพ้นความตายกลับออกมาได้ ต่อให้ต้องเสียหน้าจนหดเล็กรีบหรือต้องไถหน้าไปกับพื้นแล้วให้คนเหยียบย่ำก็ยินดีหากมันช่วยได้
สัตว์ปีศาจในโลกปีศาจนี้ มีสิ่งที่พวกมันเกรงกลัวอย่างที่สุดนั่นก็คือไฟและสายฟ้า
