เฉินเฉียงเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดนี้
ใครก็ตามที่ได้อยู่ในตำแหน่งศิษย์คัดเลือกนี้ การที่เข้าไปภาคกลางก็เทียบเท่าได้กับการมีใบเบิกทางไว้แล้ว
และเขาจะไม่ต้องไปประชันขันแข่งกับใครในตำแหน่งนี้อีก ที่เหลือก็แค่ให้สำนักในภาคกลางดึงตัวไปก็พอ
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงจึงได้ถามออกไป “ผอ.ฉี แล้วหยานเสวี่ยนั้นพอจะมีที่ให้กับเธอรึเปล่า”
“เอ่ออออ” ผอ.ฉีได้มองไปที่หยานเสวี่ย ก่อนจะหันไปมองที่หลิวฉิงหยุนแล้วยิ้มออกมาบางๆแล้วพูดออกมา “เฉินเฉียง ตำแหน่งนี้มันไม่ได้รับกันง่ายๆหรอกนะ”
“สำนักเต๋าของห้าภูมิภาคนั้นมีอยู่อย่างนับไม่ถ้วน และแต่ละสำนักเองก็มีตำแหน่งนี้ที่จำกัด บางสำนักยังไม่มีโอกาสที่จะได้รับโอกาสเสนอชื่อศิษย์แบบนี้เลยด้วยซ้ำ”
“อย่างสำนักของเราเองนั้น ตำแหน่งนี้ก็ได้รับมาเมื่อห้าปีก่อนแต่ก็ไม่เคยได้ใช้มันเลย”
“และนี่จึงทำให้ข้าและผู้อาวุโสสูงสุดนั้นคิดจะมอบมันให้เจ้า”
“ส่วนหยานเสวี่ยนั้น หากเจ้ามั่นใจว่านางสามารถสร้างผลงานในงานประลองนี้ได้อย่างดียิ่งล่ะก็ อีกครึ่งปี ข้าก็จะสามารถเสนอชื่อนางไปได้ในฐานะศิษย์ที่สร้างผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการประลองได้”
