นั่นก็เพราะถึงแม้ว่ากัวเหลียงยังคงยืนอยู่เคียงข้างหนี่เฟิง แต่เขาก็บอกได้เลยว่าหนี่เฟิงนั้นคือผู้นำพาชีวิตคู่ของพวกเขา แถมใบหน้าของกัวเหลียงยังไม่แสดงออกถึงความยินดีเฉกเช่นคนอื่นๆ ดูเหมือนเขาเองยังต้องตั้งใจให้หนักกว่านี้เสียกระมัง
หลังจากทั้งสิบสามคนได้นั่งล้อมวงกัน เจิ้งยี่ก็ได้นำเหล้านารีแดงออกมารินให้เฉินเฉียงก่อนเป็นคนแรก แล้วรินให้คนอื่นๆต่อๆไป
“พี่ชายทั้งหลาย สถานการณ์ของพวกเจ้าในช่วงไม่กี่เดือนมานี้เป็นยังไงบ้างช่วยบอกข้าที่ เจิ้งยี่ เริ่มจากเจ้าแล้วกัน”
เจิ้งยี่และหวังต้าลู่นั้นอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มแล้วเจิ้งยี่เป็นคนพูดออกมา “กัปตัน เทพเจ้าเงินตราและข้านั้นอยู่ในเมืองที่อยู่ในเขตเหลียงตะวันตก ว่ากันตามตรงพวกเราก็ไม่ได้อยู่ห่างจากที่นี่สักเท่าไหร่นัก”
“แต่พวกข้านั้นไม่ได้เข้าร่วมกับสำนักเต๋าแต่อย่างใด กลับกัน เทพเงินตราได้เปิดร้านค้าในเมืองที่มีชื่อว่าหยิง และทำการซื้อขายวัสดุบ่มเพาะและรวบรวมสิ่งที่มีอยู่ในเฉพาะที่โลกปีศาจแห่งนี้เอาไว้”
“แต่เดิม ข้าเองก็ต้องการที่จะเป็นคนคุ้มครองให้กับเทพเงินตราหรืออะไรเถือกนั้นอยู่เหมือนกัน”
