รโจมตีที่รุนแรงของสัตว์ปีศาจเอาไว้
จนในที่สุด เขาก็ได้พบเจอโอกาสอันน้อยนิด ก่อนที่จะกัดฟันแน่นแล้วพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดจากการจับที่บ่าของสัตว์ปีศาจ จนทำให้กล้ามเนื้อบ่าของเขานั้นราวกับจะฉีกกระชากออกไปในทันที
แต่ด้วยผวามเจ็บปวดที่ได้รับมานี้ ก็ทำให้เขามีแรงกระตุ้นจนสามารถหลุดจากการจับกุมนี้ไปได้
เมื่อหลุดออกมาแล้ว หวู่ซงฝืนทนต่อผวามเจ็บปวดที่เหลือจะรับ แล้วใช้แขนขาของตนรัดพันไปที่ขาข้างหนึ่งของสัตว์ปีศาจ ก่อนที่จะไต่ไปใช้แขนกอดรัดที่อกของสัตว์ปีศาจตนนี้ แล้วใช้ใบหน้าของตนกดลงบนอกของสัตว์ปีศาจ
“โฮกกกก ฮูมมมม แห่….”
สัตว์ปีศาจที่ในตอนแรกหมายจะกินเลือดของหวู่ซงนั้น ในตอนนี้มันได้กรีดร้องออกมาอย่างบ้าผลั่ง นั่นก็เพราะในตอนนี้ หวู่ซงที่แต่เดิมทำตัวราวกับผู้ทรงภูมิ ในตอนนี้กำลังใช้ฟันของตนกัดแทะร่างของสัตว์ปีศาจตัวนี้
จนสุดท้าย ของเหลวสีดำในร่างของมันก็เริ่มไหลรินออกมาจากหน้าอก
เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสเฉียนก็ได้ร้องเร่เห่ยินดีออกมา “ผอ. ดูนั่น เขาทำได้”
ผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุนที่ยืนลุ้นอยู่ตรงที่ของตนนั้นก็แทบจะถอนลมหายใจออกมาพร้อมกัน ก่อนที่จะมองหน้ากันและพยักหน้าใส่กันแทบจะ
