ข้าจะให้เมิ่งน้อยจัดการให้แล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้เดินไปที่เต่าคอยาวสามขาที่สุกกำลังดีอยู่ในตอนนี้
แต่เพียงเดินไปได้สองก้าว เขาก็ต้องหยุดเท้าลง
เป็นตอนนี้ที่หยานเสวี่ยเองก็มองไปยังป่ารกทึบที่อยู่ตรงหน้า
“ฮี่ฮี่ฮี่ ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะโชคดีอยู่บ้างแฮะ ได้พบเจอผู้คนท่ามกลางป่าแห่งนี้”
หยานเสวี่ยเองได้จ้องมองไปตามทิศทางที่เฉินเฉียงจ้องมองก็ได้พบเจอชายร่างสูงและผอมแห้ง พร้อมใบหน้าที่ซูบตอบที่กำลังเดินเข้ามา
“ฮื้ม”
เมื่อเห็นชายที่ปรากฏตัวขึ้นมา เฉินเฉียงขมวดคิ้วก่อนจะลอบส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาหยานเสวี่ย “หยานเสวี่ย คนผู้นี้มันมีอะไรแปลกๆ เจ้ากางขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ไว้ซะ”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับพลางกอดเมิ่งน้อยเอาไว้แล้วกางขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ออกไป ถึงแม้ว่ามันจะมีอาณาเขตเพียงครึ่งเมตรก็ตาม
นับจากเฉินเฉียงเผยความลับของขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ซึ่งเป็นหนึ่งในทักษะของเฉินเทียนเว่ย นี่ทำให้หยานเสวี่ยคอยฝีกฝนอย่างสม่ำเสมอ
หลังจากผ่านไปได้สักพัก ในที่สุดเธอก็สามารถเรียนรู้ทักษะขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ได้ ถึงแม้ว่าจะมีอาณาเขตเพียงครึ่งเมตรก็ตาม
ถึงแม้มันจะเที
