บทที่ 339 กำราบ
ถึงแม้ว่าเจ้าสัตว์ปีศาจที่ต่อสู้กับเฉินเฉียงจะไม่มีดวงตา แต่มันก็ยังคงเงยหน้าขึ้นมาราวกับกำลังมองเห็นว่าเฉินเฉียงกำลังร่วงหล่นมาที่หัวของมัน
เมื่อเห็นแบบนี้ มันได้อ้าปากกว้างของมันโดยมีน้ำลายที่ไหลย้อยหยดลงพื้นแล้วคำรามลั่นอย่างตื่นเต้นยินดี พลางใช้มือของมันพยายามคว้าร่างของเฉินเฉียงที่กำลังร่วงไปมาราวกับจะคว้าสาวงามที่กำลังลอยเข้ามาหา
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงก็ตกตะลึง หากเจ้าสัตว์ปีศาจตัวนี้จับตัวเขาได้ มันคงจะฉีกกระชากร่างของเขาเป็นชิ้นๆอย่างแน่นอน
นี่ทำให้เฉินเฉียงทำได้เพียงปลดปล่อยขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ออกมาห่อหุ้มร่างกายไว้
และนี่ทำให้เมื่อสัตว์ปีศาจคว้าจับไปที่ร่างของเฉินเฉียง ด้วยขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่มีระยะสามเมตรของเขานั้นทำให้สามารถหลุดรอดจากมือของสัตว์ปีศาจตัวนี้ ก่อนที่จะไถลไปตามพื้น
ด้วยการที่สัตว์ปีศาจตนนี้พลาดการคว้าจับเป้าหมายของมันไปอย่างไม่น่าจะเป็น มันจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่เฉินเฉียง
ในตอนนี้เฉินเฉียงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาได้ใช้เคลื่อนย้ายพริบตานำพาร่างของตนดำดินลงไปในทันที
อย่างไรก็ตาม เพียงตอนที