้จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขากลับรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด
อย่างน้อยๆเหล่าศิษย์นอกของสำนักเขาจะไม่ติฉินนินทาว่าเขาเป็นผอ.ที่ลำเอียงเอาใจผู้อาวุโสสูงสุดอีกต่อไป
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม หลิวฉิงหยุนก็ยังถือว่าเป็นคนสำคัญของสำนักเต๋าใต้บาดาลอยู่ดี
แถมหลิวฉิงหยุนนั้นไม่มีหลานคนอื่นอีก จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะรู้สึกอัดอั้นตันใจ
เมื่อคิดได้แบบนี้ ผอ.ฉีก็ได้ถอนลมหายใจแล้วพูดออกมา “ผู้อาวุโสสูงสุด เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะไปแผนกปรุงยาแล้วไปถามศิษย์น้องเมิ่งหน่อยว่ามียาฟื้นคืนจิตวิญญาณหรือไม่ เพื่อว่ามันจะรักษาหลิวฉางเชิงได้”
