บทที่ 333 ความคิดวิบัติ
หลี่กวงเห็นรายยิ้มพิมใจของเฉินเฉียงในคราบของหยานเสวี่ยแล้วก็รู้สึกราวกับวิญญาณออกจากร่าง ก่อนที่จะรีบพูดเพื่อช่วยหยานเสวี่ยตรงหน้า “พี่สาวหยานเสวี่ยอย่าไปฟังน้องเม่ยซินเลย ต้องเป็นเพราะท่านยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่จนทำให้พักผ่อนไม่พอแล้วเป็นหวัดซะมากกว่า”
“เอาไว้ข้าจะซื้อสมุนไพรดีๆไปให้ท่านเป็นยาดื่มก็แล้วกัน”
“ต้องขอบคุณนะ แต่ไม่เป็นอะไรหรอก หลี่กวง เม่ยซิน ข้าสบายดีไม่ต้องดื่มยาแต่อย่างใด” เฉินเฉียงเพียงต้องการทำเรื่องของตนให้ลุล่วง เมื่อพูดจบก็เร่งเดินต่อไป
เมื่อเห็นแบบนี้ เม่ยซินก็รีบเดินตามมา “พี่หยานเสวี่ย พี่จะไปไหนเหรอ”
“เอ่อ ข้าจะไปหอวิชาน่ะ”
“เยี่ยมไปเลย พี่หยานเสวี่ย พี่หลี่กวงกับข้าก็จะไปที่นั่นเหมือนกัน ไปกันด้วยกันเถอะนะ”
เมื่อพูดจบ เม่ยซินก็รีบคล้องแขนเฉินเฉียงในทันใด
เมื่อเฉินเฉียงเริ่มรู้สึกตัว เขาก็รู้สึกถึงอะไรหยุ่นๆที่มาแนบอยู่ที่แขนเรียบร้อยแล้ว
เม่ยซินได้ดึงแขนเฉินเฉียงอีกครั้งก่อนจะพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “พี่หยานเสวี่ย พวกเราเองก็อยู่แผนกเดียวกัน จะดีกว่าหากจะมาสนิทกันไว้”
“เอ้อใช่ หลังจากกลับจากห้องสมุดแล้ว พวกเราไปอาบน้ำด้วย
