เจ้ายังไม่ได้ผ่านการสอบเลยด้วยซ้ำ เจ้าจึงไม่ใช่ศิษย์ของสำนักเต๋าใต้บาดาลแต่อย่างใด”
“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เจ้าเข้ามาได้จริงๆ ผู้ติดตามของเจ้าเองก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเท่ากับเจ้า และต่อให้เจ้าไม่ผ่านการทดสอบ ค่าธรรมเนียมเหล่านั้นจะไม่ได้รับคืนแต่อย่างใด”
“ห้ะ แม้แต่ผู้ติดตามก็ยังคิดเงินรึ”
ชายหนุ่มเหลียวหลังไปมองผู้ติดตามของตนในทันที “ฝู๋น้อย เจ้ากลับไปก่อนแล้วกัน ตระกูลของเราไม่ได้มีฐานะการเงินดีนัก มันเพียงแค่พอใช้จ่ายกับข้าคนเดียวเท่านั้นหากข้าได้เข้าไปเป็นศิษย์ของที่นี่ หากว่าต้องจ่ายส่วนของเจ้าด้วย ข้าเกรงว่าตระกูลของเราคงไม่อาจรับไหว”
“นายน้อยโปรดระวังตัวด้วย อย่าให้ใครรังแกท่านได้นะ”
และนี่ทำให้นายบ่าวทั้งสองคนต้องแยกจากกันทั้งน้ำตา นี่ทำให้ผู้รับสมัครนั้นยิ้มเยาะในทันที “ไอ้เด็กนี่ นี่มันคิดว่าสำนักเต๋าใต้บาดาลของเรานั้นเป็นบ้านตัวเองรึไง คิดจะมีผู้ติดตามรึ หึ ช่างน่าขันนัก”
และฉากนี้เองก็ทำให้บรรดาชายหนุ่มและหญิงสาวหลายๆคนอดที่จะหัวเราะเยาะเย้ยพลางกระซิบกระซาบกันไม่ได้ และไม่นาน คนอีกกลุ่มหนึ่งก็เดินออกไป
หยานเสวี่ยได้มองไปรอบๆแล้วถามออกมา “พวกเราจะเข้าแผนกใดกัน”
เฉินเฉียงได้เลิกคิ
