ยซินได้ดึงหลี่กวงให้เข้ามาหาจนแทบจะเสียหลัก “พี่ใหญ่หลี่กวง ดูเจ้าสัตว์วิญญาณตัวนี้สิ มันช่างน่ารักนัก”
“จ้าๆ น่ารักจ้า ถ้าน้องเม่ยซินอยากได้ล่ะก็ เดี๋ยวพี่ใหญ่จะไปหาซื้อมาให้นะ”
“จริงเหรอ” เมื่อเม่ยซินได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็สุกสกาวราวกับสายน้ำ ก่อนจะรีบดึงแขนของหลี่กวงมากอดรัดไว้นั่น ราวกับเป็นการตอบแทนด้วยความเย้ายวนของตน “พี่ใหญ่หลี่กวงดีที่สุดเลย”
และนี่จึงทำให้หลี่กวงเดินตรงไปหาหยานเสวี่ยแล้วพูดขึ้นมา “คุณหนู สัตว์วิญญาณตัวนี้มีราคาเท่าไหร่กัน ข้าขอซื้อต่อ”
หยานเสวี่ยที่ในตอนแรกได้ยินคำพูดของคนทั้งสองตรงหน้าก็ไม่ได้ใส่ใจหรือแยแสแม้แต่น้อย แต่ในทันทีที่หลี่กวงเดินตรงมาหาเธอ เธอรีบไปหลบซ่อนหลังเฉินเฉียงพร้อมท่าทางหวาดกลัว
เฉินเฉียงถึงกับพูดไม่ออก
กับอีกแค่ผู้บ่มเพาะระดับนักรบสายเลือดคนหนึ่ง ไม่สิ ต่อให้เหมารวมทุกคนที่นี่ เขาว่ายังไม่พอมือให้เธอฆ่าทิ้งด้วยซ้ำ
แต่ในตอนนี้ที่กลับมีท่าทีหวาดกลัวราวกับกระต่ายน้อยเสียอย่างนั้น
ผู้หญิง…..สิ่งมีชีวิตที่เขาเองก็ไม่อาจจะอ่านออกได้เลยจริงๆ
