ร่างของหมูป่าเขี้ยวดาบแห้งเหี่ยว ดวงตาของมันนั้นแสดงออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ก่อนที่จะค่อยๆพร่าเลือนไป และท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายของหมูป่าเขี้ยวดาบตัวนี้ก็ค่อยๆฟีบลงประดุจดั่งลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกไป
อีกฟากฝั่งหนึ่ง เงาดำเหล่านี้ยังคงขยับไปมาประดุจดั่งมันมีลมหายใจของตัวเอง พร้อมกับขยายตัวของมันให้ใหญ่ขึ้น และหลังจากหมูป่าเขี้ยวดาบสิ้นลม มันจึงได้ย้อนกลับไปยังมือของหลี่ฉิงและพุ่งตรงเข้าร่างกายไป
ตลอดทั้งกระบวนการต่อสู้นี้ หลี่ฉิงทำเพียงเฝ้ามองด้วยสายตาเย็นชาประดุจดั่งงูที่มีพิษร้าย รอคอยเหยื่อของมันให้ตกตายไปก่อนที่จะกลืนกิน
ไม่เคลื่อนไหว ไม่บังคับควบคุม ไม่ต้องลงมือโจมตี
ราวกับว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดเลย
อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เงาดำนี้กลับเข้ามาในร่างของเขานั้น ทุกคนต่างก็เห็นได้ชัดเจนว่าคลื่นพลังของหลี่ฉิงทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
แม้แต่ร่างกายที่ดูผอมเพรียวของเขาเองก็ราวกับมีกล้ามเนื้อขึ้นมาอีกเล็กน้อย พร้อมกับใบหน้าที่มีเลือดฝาดมากขึ้น
“ว้าวววว ช่างน่าตื่นตานัก”
ผู้คนที่ได้เห็นต่างก็โหวกเหวกโวยวายก่อนจะพุ่งตัวไปยังผู้รับสมัครของสำนักเต๋าดาวตกในทันที
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ข้าต้องเข้า
