ขึ้น พวกเราย่อมหาวิธีจัดการมันได้”
“และนี่ก็คือเหตุผลหลักที่เราจะมุ่งตรงไปยังต่างเขตแดน นั่นก็คือหาวิธีการต่อกรกับสิ่งมีชีวิตต่างเขตแดนเหล่านี้”
“ถูกต้อง” จางหยวนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยียบ “ตอนนี้โลกของเรามีภัยจากการรุกรานของไอ้ตัวพันธุ์นี้ พวกเราต้องหาวิธีรับมือพวกมันให้ได้ แม้จะต้องตายก็ตาม”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินแบบนี้ก็อดที่จะลอบสบถอยู่ในใจไม่ได้
เขาล่ะอยากจะบอกจางหยวนจริงๆว่าเลิกพูดเรื่องทำงานให้สำเร็จแม้ต้องแลกด้วยชีวิตสักทีได้หรือเปล่า
แม้เมื่อได้เห็นว่าคำพูดของจางหยวนทำให้ทุกคนมีใจสู้ เฉินเฉียงก็ทำได้เพียงปล่อยผ่านไป
ยังไงซะ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ก่อนที่จะไปต่างเขตแดนนี้พวกเขาจะไม่รู้สึกหวาดกลัวกระมัง
และต่อให้เป็นอย่างนั้น แต่เขาก็ยังต้องกลับมาให้ได้อยู่ดี
“เอาล่ะ พี่ชายทั้งหลาย นับจากนี้สัมผัสการรับรู้ของพวกเรานั้นจะค่อยๆลดต่ำลงเรื่อยๆ ตอนนี้ให้พยายามมุ่งเน้นไปในสิ่งที่เห็น และอย่าได้ไปจับสิ่งใดที่ได้พบเจอโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เดินนำทุกคนไป ตามด้วยหยานเสวี่ยและคนอื่นๆเป็นทิวแถว
ด้วยความเร็วของพวกเขาในตอนนี้ เฉินเฉียงรู้สึกว่าพวกเขาต้องใช
