กเราก็ไม่ยั่นอยู่แล้ว”
“ถูกต้อง กัปตัน ขอเพียงท่านพาพวกเราไปด้วยก็เพียงพอ”
เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนใจ เฉินเฉียงก็พยักหน้าออกมาอย่างพึงพอใจก่อนที่จะพาทุกคนเข้าไปในโลกใบเล็กของตน
เมื่อเสร็จสิ้น เขาหันไปหาร่างวิญญาณของผู้อาวุโสทั้งสามและโค้งให้ชนิดที่ตั้งฉากกับพื้น
“ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อย เฉินเฉียง ในครั้งก่อนที่ข้าน้อยได้ทำการล่วงเกินพวกท่านไปนั้น โปรดให้อภัยกับความโง่เขลาของข้าด้วย”
“ในครั้งนี้ ข้าน้อยมาในฐานะนายเหนือหัวแห่งฮุยตู๋ ที่มาที่นี่ในครั้งนี้นั้นเป็นเพราะทำตามความต้องการของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งฮุยตู๋เพื่อจัดการการรุกรานของสิ่งมีชีวิตต่างเขตแดน”
“หากข้าน้อยเข้าใจไม่ผิด ร่างวิญญาณของผู้อาวุโสทั้งสามสมควรจะดับสูญในอีกยี่สิบห้าปีหรือน้อยกว่านั้น”
“ถึงแม้การที่ผู้อาวุโสทั้งสามท่านยอมสละตนเองเพื่อเป็นการปกป้องโลกใบนี้จะเป็นบุญคุณที่ยิ่งใหญ่มากมายขนาดไหนก็ตาม”
“แต่ผู้น้อยเองก็เชื่อว่าจะดีกว่าหากว่าพวกเราสามารถจัดการสิ่งมีชีวิตต่างเขตแดนเหล่านี้ไปได้ในเขตแดนของพวกมันเอง”
“ดังนั้นข้าน้อยจึงคิดที่จะไปยังต่างเขตแดนเพื่อสังหารภัยคุกคามจากต่างเขตแดนเหล่านี้ให้หมดสิ้นไป”
“นอกจากนั้น
