เฉินเฉียงเองก็อดที่จะยิ้มกริ่มไม่ได้
มันก็จริงที่ใครก็ตามที่ควบคุมโลกใบนี้ได้ก็สามารถถูกเรียกว่านายเหนือหัวของโลกใบนี้
ส่วนไอ้สิ่งที่ที่เรียกว่าราชาจักรพรรดินั่น มันก็แค่คำเรียกที่รับรู้กันเองเฉยๆเพียงเท่านั้น
เหตุผลที่ทำไมราชาจอมพลมากมายนั้นไม่อาจทำได้นั้นไม่ใช่เพราะว่าคนเหล่านั้นไม่รู้การบ่มเพาะหรือไม่ได้รับพลังฟ้าดิน แต่เป็นเพราะพวกเขานั้นมีการรับรู้และความเข้าใจที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงก็เท่านั้น
เป็นเพียงตอนที่พวกเขาได้เปิดโลกทัศน์และได้รับรู้ถึงความเป็นจริง จึงสามารถตั้งเป้าหมายและเข้าถึงสิ่งที่เรียกว่าราชาจักรพรรดิได้
ในตอนนี้เอง เฉินเฉียงก็ราวกับจะเข้าใจในเคล็ดวิชาภาพวาดห้วงมหาสมุทรมากขึ้นไปอีกเล็กน้อย
แต่เดิม เขานั้นเพียงแค่ต้องการแลกเปลี่ยนความคิดกับฮูเตี๋ยนเพียงเท่านั้น เขาก็ไม่คิดว่านั่นจะกลายเป็นการจุดประกายโอกาสของฮูเตี๋ยนได้แทน
เฉกเช่นคำกล่าวที่ว่า ‘ทำดีย่อมได้ดี’
ส่วนเรื่องที่ว่าฮูเตี๋ยนจะฝึกการควบคุมโลกใบเล็กของตนยังไงนั้น เรื่องนี้เฉินเฉียงไม่ได้กังวลแต่อย่างใด นั่นก็เพราะว่าฮูเตี๋ยนคือผู้บ่มเพาะที่มีอายุมากว่าสองร้อยปี หากว่าเขายังทำไม่ได้ก็เรียกได้ว่าเสียชาติที่
