มีชีวิตได้อีกเพียงร้อยแปดสิบกว่าปีเพียงเท่านั้น อายุขัยของข้าก็จะหมดลง”
เมื่อได้เห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของฮูเตี๋ยนแล้ว เฉินเฉียงย่อมไม่อาจที่จะทนอยู่ได้
ในฐานะที่เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของฮุยตู๋ ถึงแม้ว่าเขาจะทำทุกอย่างเพียงเพราะหน้าที่ และนี่ก็ทำให้เฉินเฉียงไม่ชอบเขาอย่างที่สุดเมื่อรู้จักกัน
นั่นก็เพราะสำหรับเขาแล้ว คนเช่นนี้เป็นผู้ที่มีความคิดที่เป็นพิษอย่างร้ายแรง และนำเภทภัยไปสู่ทุกข์สิ่งที่ข้องเกี่ยว
เฉกเช่นในตอนที่เขาโชวหยาง หากฮูเตี๋ยนมองการณ์ไกลสักนิด และคิดลงมือกำจัดฮั่นจุยในตอนนั้น พ่อของเขาก็คงไม่ตกตาย แม้แต่ภัยต่อโลกใบนี้จากสัตว์หายนะก็คงไม่ปรากฏ
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเขานั้นต้องออกไปจากโลกนี้เพื่อจัดการภัยคุกคามจากต่างเขตแดน ฮุยตู๋ย่อมไม่มีทางที่จะขาดผู้นำอย่างเช่นฮูเตี๋ยนได้ นี่จึงทำให้เฉินเฉียงคิดจะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเขาในบางสิ่ง
และนี่ทำให้เฉินเฉียงพูดออกมาด้วยท่าทางที่หนักแน่น “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ถึงแม้ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ว่าไม่มีความลับในเขตแดนจักรพรรดิอย่างที่คาดหวังไปก็ตาม”
“แต่ที่ข้าพูดออกมาแบบนั้นนั่นก็เป็นเพราะว่า ข้ารู้สึกว่าราชาจักรพรรดิทั้งสาม เมื
