านก็ไม่จะเป็นต้องใช้แรงทั้งหมดในทีแรก แค่ค่อยๆลองดูก็ได้”
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะมั่นใจในเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของตนขนาดไหนก็ตาม แต่ด้วยระดับการบ่มเพาะที่ห่างชั้นกันเกือบสองช่วงชั้น หากมีอะไรเกิดขึ้น ย่อมต้องเป็นหายนะอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของเฉินเฉียงนี้ ฮูเตี๋ยนก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับ
“เอาล่ะ นายเหนือหัว ตาแก่คนนี้ไม่ได้ใช้ฝ่ามือเคลื่อนขุนเขานี้มานานแล้วเหมือนกัน ขอให้ท่านโปรดระวังตัวด้วย”
เมื่อพูดจบ ฮูเตี๋ยนได้ยกฝ่ามือขึ้นมา พร้อมกับคลื่นพลังที่มองไม่เห็นที่อยู่กลางฝ่ามือ
หากว่านี่ไม่ใช่เฉินเฉียงแต่เป็นศัตรูล่ะก็ ฮูเตี๋ยนก็คงซัดสาดฝ่ามือไปโดยไม่ได้มีโอกาสให้อีกฝ่ายพบเห็นท่าร่าง
“ท่านนายเหนือหัว ข้าลงมือล่ะ”
เมื่อพูดจบ ฮูเตี๋ยนได้ฟาดฝ่ามือที่เกรี้ยวกราดลงบนอกของเฉินเฉียง
แต่ด้วยการที่เขานั้นกลัวว่าฝ่ามือของตนจะทำร้ายเฉินเฉียง เขาจึงได้ปลดปล่อยพลังออกมาโดยใช้พลังแทบจะไม่ถึงหนึ่งส่วนดีด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม ฮูเตี๋ยนก็ต้องถลึงตาโตอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฝ่ามือของตนนั้นถูกหยุดเอาไว้ด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็นในระยะสองเมตรครึ่งก่อนถึงตัวเฉินเฉียง
“ฮื้ม”
เมื่อสัมผัสถึงกำแพงที่มองไม่เห็น
