็กตั้งแต่อยู่ในระดับกึ่งราชานั่นอีก
อัจฉริยะที่ไม่อาจประเมินค่าได้ อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะที่ไม่อาจหาคำใดมาอธิบาย
และเมื่อเฉินเฉียงบินกลับมา ใบหน้าของเขานั้นแสดงออกมาอย่างมั่นใจและสงบนิ่งยิ่งกว่าก่อนหน้าซะอีก
“เป็นยังไงบ้าง ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านคิดว่ายังไง”
เมื่อได้ยินคำแสดงความห่วงใยที่ตามมาด้วยคำถามนี้ ปากของฮูเตี๋ยนกระตุกไม่หยุด ก่อนที่จะอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากคำไหนดี
จะให้เขากล่าวสิ่งใดได้กัน
ไม่แปลกใจเลยจริงที่นายเหนือหัวของเขานั้นไม่คิดจะพาราชาจอมพลไปร่วมทางเลยก่อนหน้านี้
ด้วยทักษะของเขานี้ เขาไม่ต้องกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตผู้รุกรานจากต่างเขตแดนแต่อย่างใด เขานั้นสามารถป้องกันตัวเองได้อย่างแน่นอน
“นายเหนือหัว นี่มันคือวิชาใดกัน” หลังจากนิ่งเงียบไปนาน ในที่สุดฮูเตี๋ยนก็เลือกคำถามที่จะถามออกมาได้สักที
เฉินเฉียงเองก็ตอบออกมาโดยคำถาม “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ความคิดของท่านนั้น สิ่งใดที่จำเป็นต่อการเป็นราชาจักรพรรดิกัน”
ฮูเตี๋ยนเกาหัวไปมาในทันทีเมื่อได้ยิน และไม่อาจจะตอบอะไรออกมาได้
สิ่งใดที่จำเป็นต่อการเป็นราชาจักรพรรดิรึ
มันต้องถามกันด้
