วยดูแลเขาไปตลอดชีวิตของเธอ
เขายังมอบธงตราแห่งกองกำลังฮุยตู๋ และขอให้เขาไปบอกเล่าเรื่องราวของสัตว์หายนะนั่น
เขารับรู้ได้ในทันทีว่าเหตุที่เฉินเทียนเว่ยบอกให้เขาทำนั้นเป็นเพราะต้องการให้เขาได้รับการปกป้องจากฮุยตู๋ และอาจจะล่วงเลยไปถึงการเข้าร่วมกับฮุยตู่ได้อย่างไม่ยากเย็นด้วยซ้ำ
เมื่อคิดได้แบบนี้ น้ำตาที่เหือดแห้งของเขาก็ได้ไหลรินออกมาอีก
“เฉินเฉียง ฝังพ่อบุญธรรมไว้ที่นี่กันเถอะ ท่านจะได้พักผ่อนอย่างสงบสุข”
หยานเสวี่ยพูดออกด้วยเสียงเบาๆ
หยานเสวี่ยนั้น ความจริงก่อนหน้านี้ เธอก็อยากจะใช้คำนี้เรียกราชาสวรรค์มาอย่างเนิ่นนานแล้ว แต่เธอรู้ตัวดีว่าตนเองไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเรียก จนกระทั่งเฉินเทียนเว่ยได้ตกตายไปแล้ว
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ได้ก้มมองไปยังเฉินเทียนเว่ยที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครา
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะตายและมีห่วงจนทำให้แม้แต่จะตายก็ยังไม่อาจหลับตาลงไป
เฉินเฉียงได้ยกมือของตนมาค่อยๆปิดตาของเขาอย่างช้าๆ
และเป็นตอนที่ปิดตาลงนี้เอง คลื่นพลังที่ทรงพลังได้ไหลบ่าออกมาจากร่างของเฉินเฉียงจนทำให้หยานเสวี่ยต้องถอยร่นออกไปหลายสิบเมตร
หยานเสวี่ยที่ถูกผลักออกมาไกลนั้น เมื่อเธอตั้งหลักได้ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นั่นก็เพราะ ความรู้สึกนี้มันเป็นความรู้สึกแบบเดียวกับตอนที่เธอก้าวข้ามเข้าสู่ระดับราชา
แต่เฉินเฉียงนั้นเป็นเพียงนายพลวิญญาณไม่ใช่เหรอ แล้วเขาจะทรงพลังขนาดนี้ได้ยังไงกัน
ถึ
