บทที่ 302 จิตใจที่ต้อยต่ำ
ค้างคาวเลือดพิษเพลิงนั้นคิดมาตลอดว่าไม่มีใครที่จะสามารถตรวจจับมันได้ในขณะที่มันใช้ทักษะไร้ตัวตน แต่กลับถูกตรวจพบโดยเฉินเฉียงได้อย่างง่ายดาย
“กวี้กกวี้ก”
ค้างคาวเลือดพิษเพลิงร้องออกมาพลางขยับตัวกระชับลูกของตนไว้แน่นกว่าเดิม
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็ได้ยกมือขึ้นห้ามปราม “ไม่ต้องมาพูดเยินยอให้ข้าหลงระเริงไปหรอกน่า”
“เอาล่ะ ข้าขอถามเจ้าหน่อยแล้วกันเกี่ยวกับไอ้หมีดำตัวนี้ว่ามันคืออะไรกันแน่”
“แล้วก็พวกเจ้ามาจากไหนกัน”
หลังจากค้างคาวเลือดพิษได้ยินคำถาม มันก็ได้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างต่อเนื่องต่อหน้าเฉินเฉียงท่ามกลางความฉงนสนเท่ห์ของผู้พบเห็น เพราะเฉินเฉียงทำท่าตอบสนองราวกับฟังรู้เรื่องอย่างชัดเจน
“อืมๆ เจ้าว่าแต่เดิมหมีดำตัวนี้เป็นผู้นำสัตว์ประหลาดภายใต้ชื่อปีกดำทมิฬสินะ”
“อ้อ สองวันก่อน หมีดำนี่เริ่มเข้ามารุกล้ำที่เขตของเจ้าที่ผาคนแก่งั้นรึ อ่าฮ้ะ แล้วเจ้าก็ถูกไล่ฆ่ามาจนถึงนี่”
เฉินเฉียงพูดออกมาเรื่อยๆราวกับจะบรรยายสิ่งที่รับรู้ให้คนอื่นได้เข้าใจ
“เดี๋ยวนะ”
เป็นเพียงตอนนี้ที่เฉินเฉียงเบิกตากว้าง ก่อนที่จะเข้าไปจับปีกที่วาดไปมาราวกับกำลังใช้ประกอบก่อนอธิบาย แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
“เจ้าบอกว่ามาจากผาคนแก่งั้นรึ”
“ตอบข้ามาตามตรงซะ”
ด้วยการที่ถูกค้างคาวเลือดพิษเพลิงถูกคว้าจบโดยเฉินเฉียงอย่างรวดเร็วชนิดที่แม้แต่มันเองก็ยังตามไม่ทัน นี่ทำให้ตัวมันนั้นรู้สึกก
