ิวฉิงได้หันไปยิ้มให้กับเว่ยฉิงเชิน
“คุณหนูฉิงเชิน ถึงแม้เรื่องราวมากมายจะเกิดขึ้น จนเจ้าไม่ได้ในสิ่งที่หวังก็ตาม แต่ข้าก็ยังหวังว่าให้พวกเจ้าได้ครองคู่กันอยู่นา”
“เพราะยังไงซะ เจ้าเองก็เป็นอัจฉริยะผู้เลิศล้ำของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ข้าต้องทำทุกทางเพื่อให้เผ่าพันธุ์ของเรานั้นรุ่งโรจน์”
“ไอ้เรื่องก่อนหน้านี้ ถ้าจะให้พูดไปแล้ว ความผิดทั้งหมดนั่นล้วนเริ่มมาจากไอ้ตัวเลวระยำฮั่นจุยนั่นผู้เดียว”
“แต่ไม่ต้องกังวลไป เรื่องในวันนี้ในที่สุดมันก็ผ่านไปแล้ว แล้วก็ ข้าคิดว่าจะรับเจ้าเข้ามาเป็นศิษย์ของข้าเพื่อที่ข้าจะได้ชี้แนะการบ่มเพาะให้เจ้าด้วยตัวเอง”
“และด้วยการที่นี่เองก็อยู่ใกล้กับตึกจอมพลภาคกลางอยู่แล้ว เอาเป็นว่าเจ้านั้นไปหาพ่อของเจ้าเมื่อไหร่ก็ได้ก็แล้วกัน”
“จริงเหรอ ฉิงเชิน รีบทำความเคารพและขอบคุณท่านผู้อาวุโสสูงสุดเร็วเข้า” เว่ยหยวนตี้เมื่อได้ยินก็แสดงออกมาอย่างมีความสุขอย่างที่สุด
เขาไม่คิดมาก่อนว่าฉิงเชินนั้นจะได้รับเกียรติสูงสุดของเผ่าพันธุ์อย่างการได้เป็นศิษย์โดยตรงของผู้อาวุโสสูงสุดแบบนี้ นี่เป็นสิ่งที่เหนือล้ำกว่าตอนเป็นศิษย์ของฮั่นจุยมากนัก
สำหรับแขกเหรื่อในตอนนี้ ทุกคนรู้สึกราวกับกำลังอยู่ในรถไฟตีลังกา แต่เดิม ทุกคนต่างก็คิดว่าการที่เว่ยหยวนตี้มาถึงจุดนี้ได้ช่างหน้าตลกจนขำไม่ออก แต่นึกไม่ถึงว่า สุดท้ายแล้ว เขาก็ ยังเป็นใหญ่เป็นโตด้วยการที่มีลูกสาวดีๆที่ได้รับการดูแลจากผู้อาวุโสสูงสุ
