บ ราชาสวรรค์ก็ได้ออกจากเกาะเทียนลี่ไปในทันที
“เจี๊ยกเจี๊ยก”
ในทันทีที่ราชาสวรรค์จากไป เมิ่งน้อยก็รีบกระโดดไปหาเฉินเฉียงพลางถูไถใบหน้าของตนไปกับอกของเฉินเฉียง
“ฮี่ฮี่ฮี่ หยานเสวี่ย เจ้าว่าเมิ่งน้อยนี่แปลกๆรึเปล่า นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วทำไมมันตัวกระจ้อยอยู่เลยน้า…”
เฉินเฉียงได้ใช้นิ้วจิ้มแก้มเมิ่งน้อยพลางพูดออกมา
แต่ในเมื่อเขาไม่ได้ยินเสียงด่ามาจากหยานเสวี่ยก็ได้หันไปดู ก็พบว่าในตอนนี้นั้น ใบหน้าหยานเสวี่ยเปลี่ยนท่าทางไปมาอย่างไม่รู้เหตุผล
“เมิ่งน้อย แม่เจ้าเป็นอะไรล่ะนั่น อย่าบอกนะว่าเจ้าทำเรื่องที่ทำให้แม่ของเจ้านั้นต้องลำบากใจน่ะ” เฉินเฉียงพูดออกมาในทันทีอย่างสับสน ก่อนที่จะหยิบแก่นวิญญาณชิ้นหนึ่งให้กับเมิ่งน้อย
เมิ่งน้อยได้รับมันไปอย่างไม่ลังเล ก่อนที่จะหยิบมันในมือซ้าย และแบมือขวาของตนออกมาพลางส่งเสียงร้อง
“ห้ะ นี่เจ้าต้องการดอกไม้ร้อยสีสันด้วยเหรอ…..ก็ได้ ข้าจะให้เจ้าดอกหนึ่งแล้วกัน” เมื่อเห็นท่าทางจะเอาให้ได้ของเมิ่งน้อยแล้ว เฉินเฉียงก็จำใจต้องนำมันออกมา และในทันทีเห็น เมิ่งน้อยก็ได้ฉกดอกไม้ไปจากมือของเฉินเฉียงและหายวับไปกับตา
“เอาเจ้านี่จริงๆเล้ยยยย ได้ของไปแล้วหายหัวไปเลย” เฉินเฉียงบ่นอุบออกมาก่อนที่จะเหลือบมองหยานเสวี่ยไปด้วยมุมสายตา
เขานั้นไม่คิดว่าหยานเสวี่ยจะเมินเฉยกับเขาได้ถึงขนาดนี้แถมเดินออกไปโดยไม่พูดจากับเขาเลยสักคำนอกจากปรายตามอง
“นี่ข้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกฟะ” เฉินเ
