ินเฉียงกลับลงมาในส่วนก้นสมุทรอีกครั้ง เขาก็ได้พบดอกไม้ร้อยสีสันกอหนึ่งที่เติบโตอยู่ด้วยกัน มันมีรวมๆกันอยู่ประมาณสามร้อยต้น เขาจึงคิดที่จะเก็บพวกมันให้หมดในคราวเดียว
ฉึบ
เพียงชั่วพริบตา เขาได้เข้าไปรวบพวกมันได้สำเร็จ
แต่ด้วยการที่เขาไปรวบดอกไม้ร้อยสีสันทั้งสามร้อยต้นนี้พร้อมกัน นั่นได้ทำให้ดอกไม้ทั้งสามร้อยดอกนี้ฉุดรั้งเขาให้เสียเวลามากกว่าที่ควรจะเป็น และนี่ไปกระตุ้นให้หนวดประหลาดเจ็ดถึงแปดเส้นปรากฏตัวในทันที ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะรวบดึงดอกไม้ร้อยสีสันทั้งสามร้อยดอกไปได้ แต่ในตอนนี้ ร่างของเขาก็ถูกรุมล้อมไว้ด้วยหนวดประหลาดนับสิบเส้น
ยังไม่รวมถึงว่ามีร่างเจ้าของหนวดที่แปลกประหลาดนี้แฝงตัวอยู่ใต้กอของดอกไม้ร้อยสีสันทั้งสามร้อยดอกนี่อีก
ถึงแม้เฉินเฉียงจะอยู่ในโหมดล่องหน แต่เจ้าสัตว์ลึกลับนี้ก็ไม่ได้โง่แต่อย่างใด ดูเหมือนว่าพวกมันเองก็เล็งไว้แล้วว่าเฉินเฉียงจะต้องมาฉกชิงดอกไม้ร้อยสีสันสามร้อยกว่าดอกนี้ ด้วยความตกใจ เฉินเฉียงนั้น หลังจากที่เก็บดอกไม้ร้อยสีสันทั้งสามร้อยดอกไปในแหวนเก็บของไปแล้ว เขาก็ได้รีบใช้เคลื่อนย้ายพริบตาในทันที
อย่างไรก็ตาม การที่เดินย่ำแม่น้ำบ่อยๆจะไม่ทิ้งรอยเท้าที่เปียกโชกได้อย่างไร
เพียงเฉินเฉียงได้ทำท่าจะพุ่งออกไป หนวดเส้นหนึ่งก็ได้มารัดพันข้อมือของเฉินเฉียงเอาไว้
“หมับ”
เฉินเฉียงนั้นได้ใช้ควบคุมสายน้ำระดับแปดของตนพุ่งตัวจากพื้นที่แห่งนี้ออกไปอย่างเร็วรี่ ราวกับพ
